Hellsign - Księga pierwsza.

Prolog

A wokół pusto tak .. cisza jak hałas niszczy. Krople samotnie spadają z twarzy na podłogę. Płacze niebo, płacze słońce, płacze ziemia, zalewając krwią wszystkie krainy.. Ponad chmurami czarny wicher, chłód, ten, który tak nikczemnie pokazuje swój wyraz tańcząc szyderczo pośród nas. I po środku tego wszystkiego ja, a na zewnątrz mnie ciemność. Bezkresna ciemność. Co ja tu tak właściwie robię? czemu nie jestem pośród tych , których widzę, którzy są na dotkniecie moje dłoni , a jednak nie mogę ich dotknąć? czuje ich obecność, lecz.. Co takiego się stało właściwie? Nagle bylem tam, bylem z nimi i nagle ta martwa cisza. Moje ręce, jakby inne, nie czuje ich a jednak są. A ja sam, jakbym unosił się w powietrzu na coś czekając. Czyżbym był wewnątrz siebie? ale jak? Zabili mnie? Zranili? Straciłem przytomność i to jest ten stan? Coś dziwnego....."A gdy nadejdzie ten dzień, pochłonie go ciemność" - czyżby to była prawda? ale ja szary, zwykły piechur, zawsze na rozkaz. Lecz nie najlepszy, zawsze na uboczu. Ja nim nie mogę być, to jakaś pomyłka. Zaraz się zbudzę i będę wiedzieć wszystko, minie ten stan. A co jeśli nie? Jeśli naprawdę to ja, jestem Aniołem Ciemności?